کلیک راست، «Compress»، صبر، پیوست، ارسال. بعد گیرنده دانلود میکند، کلیک راست، «Extract»، دوباره صبر. بیشتر ما بدون فکر این کار را میکنیم — دهههاست که پوشهها اینطور فرستاده میشوند. فکر میکنم وقتش رسیده که ZIP کردن پوشهها فقط برای اشتراکگذاری را کنار بگذاریم. قالب ZIP به سال ۱۹۸۹ برمیگردد، وقتی مسئله جا دادن اسناد روی فلاپیدیسک و مودمهای کند بود. پوشههای امروز ما پروژههای ویدیویی، جلسههای عکاسی و مخزنهای کد هستند، و این عادت قدیمی بیشتر از آنچه صرفهجویی میکند هزینه دارد.
اصلاً چرا پوشهها را ZIP میکنیم؟
چون بیشتر کانالهای اشتراکگذاری تکفایل حمل میکنند. پیوست ایمیل یک فایل است. آپلود در پیامرسان یک فایل است. یک لینک دانلود کلاسیک به یک فایل اشاره میکند. پوشه درختی از فایلهاست، پس باید پیش از عبور از این لولهها در یک فایل بستهبندی شود.
فشردهسازی دلیل دوم بود، و در ۱۹۸۹ اهمیت داشت: متن و صفحهگسترده خیلی کوچک میشوند. اما این دلیل برای بیشتر پوشههایی که مردم امروز میفرستند بیسروصدا از میان رفته است.
ZIP کردن واقعاً چه هزینهای برای شما دارد؟
یک مثال واقعی: پوشهٔ ۴۰ گیگابایتی یک جلسهٔ عکاسی عروسی — عکسهای RAW، چند کلیپ MP4، چند JPEG ویرایششده.
- فضای دیسک، دو بار. حدود ۴۰ گیگابایت فضای خالی برای آرشیو کنار نسخهٔ اصلی لازم دارید. گیرنده ۴۰ گیگابایت برای ZIP و ۴۰ گیگابایت دیگر برای باز کردنش لازم دارد — ۸۰ گیگابایت برای یک پوشهٔ ۴۰ گیگابایتی، دستکم تا وقتی آرشیو را پاک کند.
- زمان، سه بار. صبر میکنید تا بستهبندی شود، بعد تا منتقل شود، بعد گیرنده صبر میکند تا باز شود. روی لپتاپ، بستهبندی و باز کردن دهها گیگابایت میتواند به اندازهٔ خود انتقال طول بکشد.
- تقریباً بدون فشردهسازی. JPEG، MP4، MOV و بیشتر قالبهای RAW از قبل فشردهاند. ZIP کردنشان حجم را تقریباً تغییر نمیدهد. زمان و فضای دیسک را میپردازید و تقریباً هیچ پس نمیگیرید.
- تا آخر هیچ چیز قابل استفاده نیست. با یک آرشیو بزرگ، گیرنده نمیتواند اولین عکس را باز کند تا آخرین بایت برسد و کل آرشیو باز شود.
چه چیزی درون ZIP خراب میشود؟
هزینه یک چیز است. اشکالها هم پیش میآیند، و معمولاً در بدترین لحظه.
مسیرهای طولانی. Windows بهطور پیشفرض طول کامل مسیر فایل را به ۲۶۰ نویسه محدود میکند. پوشهٔ پروژهای که روی Mac با زیرپوشههای عمیق و نامهای توصیفی ساخته شده، ممکن است روی Windows با خطا یا فایلهای گمشده باز شود.
آرشیوهای عظیم. قالب اصلی ZIP در ۴ گیگابایت برای هر فایل و ۶۵٬۵۳۵ مدخل متوقف میشود. افزونهٔ ZIP64 این محدودیتها را برمیدارد، اما هر ابزاری روی هر ماشینی آن را یکسان مدیریت نمیکند. برخی فضاهای ابری دانلود یک پوشهٔ بزرگ را به چند فایل ZIP تقسیم میکنند که گیرنده باید دوباره کنار هم بگذارد.
نام فایلها. آرشیوهایی که با یک ابزار ساخته و با ابزار دیگری باز میشوند ممکن است نامهای غیرلاتین — فارسی، سیریلیک، یونانی، چینی، حروف دارای علائم — را درهمریخته نشان دهند. ساختار میرسد، نامها نه.
زباله. آرشیوهایی که با Finder در macOS ساخته میشوند پوشههای __MACOSX و فایلهای .DS_Store
دارند که کاربران Windows را سردرگم میکنند و سر از پروژهٔ گیرنده درمیآورند.
یک خطا، از اول. اگر دانلود ۴۰ گیگابایتی در ۹۵٪ شکست بخورد، آرشیو بیفایده است. اگر یک بایت آسیب ببیند، باز کردن ممکن است در میانه متوقف شود.
هیچکدام از اینها عجیب نیست. اگر تا حالا پوشهای بیش از چند گیگابایت فرستاده باشید، احتمالاً دستکم با یکی از اینها روبهرو شدهاید.
StrongFolder چگونه پوشه را به صورت پوشه میفرستد؟
StrongFolder را بر یک ایدهٔ ساده ساختیم: اگر فایلها مستقیم از مرورگر شما به مرورگر گیرنده میروند، دلیلی ندارد اول آنها را در یک فایل بستهبندی کنیم.
وقتی پوشهای را انتخاب میکنید، مرورگر شما درخت آن را میخواند — همهٔ زیرپوشهها و نام فایلها. چیزی آپلود نمیشود. لینک را میفرستید؛ گیرنده آن را باز میکند و محل ذخیره را انتخاب میکند. سپس فایلها از طریق یک اتصال رمزگذاریشدهٔ WebRTC، هرکدام با مسیر نسبیاش، مستقیم میان دو مرورگر جابهجا میشوند و همان درخت پوشه روی دیسک گیرنده ظاهر میشود.
این در عمل چه چیزی را تغییر میدهد:
- نه بستهبندی، نه باز کردن. انتقال همان لحظهای شروع میشود که گیرنده لینک را باز میکند.
- بدون فضای اضافی دیسک. گیرنده فقط برای پوشه جا لازم دارد، نه برای پوشه بهاضافهٔ آرشیو.
- فایلها یکییکی میرسند. اولین عکسها روی دیسک گیرندهاند در حالی که بقیه هنوز در راهاند.
- مسیرها صادقانه مدیریت میشوند. اگر مسیری برای Windows بیش از حد طولانی باشد، نام را کوتاه میکنیم و یک فایل متنی با فهرست همهٔ فایلهای تغییرنامیافته اضافه میکنیم. چیزی بیصدا ناپدید نمیشود.
- بدون سقف حجم از طرف ما. StrongFolder هیچ محدودیتی برای حجم فایل تعیین نمیکند. محدودیتهای عملی عبارتاند از فضای خالی دستگاه گیرنده، سرعت اتصال و مدت زمانی که هر دو دستگاه آنلاین میمانند.
دو شرط هست که همیشه به آن اشاره میکنم. برای ذخیرهٔ یک پوشهٔ کامل با ساختارش، گیرنده به Chrome، Edge، Opera یا مرورگر Chromium دیگری روی کامپیوتر نیاز دارد — مرورگرهای دیگر فایلها را تکتک یا به صورت ZIP دانلود میکنند. و تب شما باید تا پایان دانلود گیرنده باز بماند، چون فایلها از دستگاه شما میآیند، نه از سرور. این مصالحهٔ آپلود نکردن است. چرا فرستنده آنلاین میماند آن را با جزئیات توضیح میدهد.
رایگان · در مرورگر · بدون ثبتنام
چه زمانی ZIP هنوز ابزار درستی است؟
مخالف ZIP نیستم. قالب عالیای است — فقط نه به عنوان مرحلهٔ پیشفرض پیش از هر ارسال. من هنوز در این موارد ZIP میکنم:
- وقتی بایگانی میکنم. یک فایل را راحتتر میشود ذخیره کرد، checksum گرفت و سالها نگه داشت.
- وقتی رمز عبور لازم دارم. لینکهای StrongFolder رمز عبور ندارند. برای فایلهای حساس، یک آرشیو رمزگذاریشده (مثلاً 7-Zip با AES-256) بهاضافهٔ رمزی که از کانال دیگری فرستاده شود، لایهای اضافه میکند که با هر روش انتقالی کار میکند.
- وقتی پوشه دهها هزار فایل ریز دارد. پوشهٔ
node_modulesیا کشی از تصاویر کوچک به صورت یک فایل سریعتر منتقل میشود، چون هر فایل سربار خودش را دارد. - وقتی گیرنده روی گوشی است. گوشیها نمیتوانند درخت پوشه را از مرورگر ذخیره کنند، پس فایلها به هر حال تکتک یا به صورت ZIP میرسند.
برای همهٔ موارد دیگر — جلسهٔ عکاسی، تدوین، پروژهٔ CAD، ماد بازی، آرشیو اسکنشده — پوشه را همانطور که هست بفرستید.
چگونه برای همیشه ZIP کردن پوشهها را کنار بگذاریم؟
اگر نسخهٔ گامبهگام را میخواهید، با مقایسهٔ ایمیل، فضای ابری و سرویسهای انتقال کنار هم، چگونه پوشه را بدون ZIP کردن بفرستیم را بخوانید. برای پوشههای خیلی بزرگ، چگونه فایلهای حجیم بفرستیم سرعت و تنظیمات را پوشش میدهد و محدودیتها و پیشنیازها همهٔ جزئیات مرورگرها را فهرست میکند.
و اگر روزی پوشهای خراب رسید — نامهای اشتباه، زیرپوشههای گمشده، هر چیزی — در info@strongfolder.com برایم بنویسید. پوشهها دلیل وجود StrongFolder هستند و میخواهم بدانم.