انتقال فایل با WebRTC چگونه کار می‌کند

انتقال فایل با WebRTC در سه مرحله انجام می‌شود. یک سرور سیگنالینگ دو مرورگر را به هم معرفی می‌کند؛ STUN و ICE مسیری شبکه‌ای از میان روترهای خانگی (NAT) پیدا می‌کنند و اگر مسیر مستقیمی نباشد به رلهٔ TURN برمی‌گردند؛ سپس مرورگرها یک کانال دادهٔ رمزگذاری‌شده با DTLS باز می‌کنند و فایل را تکه‌تکه، مستقیم یا از طریق رله، بدون ذخیره‌سازی جاری می‌کنند.

انتقال فایل با WebRTC به دو مرورگر اجازه می‌دهد بدون آپلود در فضای ابری فایلی را برای یکدیگر بفرستند. ساده به نظر می‌رسد، اما اینترنت برای این ساخته نشده که دو کامپیوتر خانگی مستقیم با هم تماس بگیرند. این راهنما آنچه را واقعاً رخ می‌دهد — سیگنالینگ، NAT، STUN، ICE، TURN، DTLS و کانال‌های داده — به زبان ساده و با StrongFolder به عنوان مثال شرح می‌دهد.

WebRTC چیست؟

WebRTC (Web Real-Time Communication) مجموعه‌ای از APIهای مرورگر و پروتکل‌های شبکه است که W3C و IETF برای اتصال‌های بی‌درنگ میان مرورگرها استاندارد کرده‌اند. Chrome، Edge، Firefox، Safari و Opera همه از آن پشتیبانی می‌کنند. برای تماس‌های صوتی و تصویری ساخته شده، اما کانال‌های داده هم دارد که هر دادهٔ دودویی را حمل می‌کنند — و فایل دقیقاً همین است.

ویژگی کلیدی: وقتی اتصال WebRTC برقرار شد، داده میان دو سر جابه‌جا می‌شود، نه به فضای ذخیره‌سازی یک سرور. همین است که انتقال فایل P2P در مرورگر را ممکن می‌کند.

چرا دو مرورگر نمی‌توانند به سادگی به هم وصل شوند؟

چون تقریباً هیچ دستگاهی نشانی عمومی خودش را ندارد. لپ‌تاپ شما پشت روتر خانگی، فایروال اداری یا شبکهٔ اپراتور موبایل قرار دارد. روتر NAT (Network Address Translation) انجام می‌دهد: دستگاه‌های خصوصی زیادی یک نشانی IP عمومی را به اشتراک می‌گذارند و روتر فقط ترافیکی را راه می‌دهد که پاسخ به چیزی باشد که از داخل فرستاده شده.

پس دو مرورگر پیش از جاری شدن هر دادهٔ فایلی با سه مشکل روبه‌رو هستند:

  1. نمی‌دانند چگونه به هم برسند — هیچ‌کدام از وجود دیگری خبر ندارد.
  2. نشانی عمومی خودشان را نمی‌دانند — فقط نشانی خصوصی، مثل 192.168.1.20.
  3. ممکن است روترهایشان ترافیک ورودی ناخواسته را مسدود کنند.

WebRTC هر مشکل را با سازوکار جداگانه‌ای حل می‌کند.

انتقال فایل با WebRTC گام‌به‌گام چگونه انجام می‌شود؟

این جریان کامل است، از کلیک روی «اشتراک‌گذاری» تا آخرین بایت:

 Sender browser                   Servers                      Recipient browser
 ──────────────                   ───────                      ─────────────────
 1. Choose files ──── metadata ──▶ Signaling server
                                        ◀──────── 2. Open link ────────
 3. Offer (SDP) ─────────────────▶ Signaling ──────────────────▶ Answer (SDP)
 4. Ask STUN "how do I look?" ─▶ STUN servers ◀─ Ask STUN "how do I look?"
 5. ICE candidates ◀─────────────▶ Signaling ◀──────────────────▶ ICE candidates
 6. ICE checks: try LAN → direct internet → TURN relay
 7. DTLS handshake ◀════════════ encrypted ═════════════════▶ DTLS handshake
 8. Data channel: file chunks ═══(direct or via TURN relay)══▶ written to disk

گام ۱ و ۲ — سیگنالینگ. فرستنده فایل‌ها را انتخاب می‌کند؛ سرویس فراداده‌های لازم برای لینک را ثبت می‌کند. وقتی گیرنده لینک را باز می‌کند، هر دو مرورگر به یک سرور سیگنالینگ وصل‌اند. WebRTC تعیین نمی‌کند سیگنالینگ چگونه کار کند؛ StrongFolder از PeerJS با سرور سیگنالینگ خودش استفاده می‌کند.

گام ۳ — پیشنهاد و پاسخ. یک مرورگر یک پیشنهاد (offer) به قالب SDP (Session Description Protocol) می‌سازد: «یک کانال داده می‌خواهم، این اثر انگشت رمزگذاری و قابلیت‌های من است.» دیگری با یک پاسخ (answer) جواب می‌دهد. هر دو از سرور سیگنالینگ عبور می‌کنند.

گام ۴ — STUN. هر مرورگر از یک سرور STUN می‌پرسد: «مرا از چه نشانی و پورتی می‌بینی؟» پاسخ، نشانی عمومی آن است، آن‌طور که روتر نگاشت کرده. سرورهای STUN یک درخواست بسیار کوچک را پاسخ می‌دهند و هیچ دادهٔ فایلی را نه؛ StrongFolder از سرورهای عمومی STUN، از جمله Google، و سرورهای خودش استفاده می‌کند.

گام ۵ — کاندیداهای ICE. هر مرورگر کاندیداهایی جمع می‌کند — راه‌های ممکن رسیدن به آن: نشانی شبکهٔ محلی‌اش (host)، نشانی عمومی‌اش از STUN (server-reflexive) و نشانی‌ای روی یک رلهٔ TURN (relayed). کاندیداها را از طریق سیگنالینگ مبادله می‌کنند.

گام ۶ — بررسی اتصال. ICE (Interactive Connectivity Establishment) جفت‌کاندیداها را آزمایش می‌کند و بهترینی را که کار می‌کند انتخاب می‌کند. اگر هر دو دستگاه در یک Wi-Fi باشند، مسیر محلی برنده است. اگر روترها اجازه دهند، مسیر مستقیم اینترنتی («hole punching») برنده است. اگر هیچ مسیر مستقیمی کار نکند، از مسیر رله استفاده می‌شود.

گام ۷ — DTLS. پیش از جاری شدن هر داده‌ای، مرورگرها یک دست‌دهی DTLS (TLS سازگارشده برای UDP) انجام می‌دهند و بررسی می‌کنند که اثر انگشت گواهی‌ها با آنچه در پیشنهاد و پاسخ آمده یکی باشد. از این پس همه چیز رمزگذاری‌شده است.

گام ۸ — کانال داده. روی DTLS پروتکل SCTP اجرا می‌شود که تحویل قابل اعتماد و مرتب را به کانال داده می‌دهد. در StrongFolder مرورگر گیرنده یک فایل را درخواست می‌کند، مرورگر فرستنده آن را تکه‌تکه از دیسک می‌خواند و می‌فرستد، و گیرنده هر تکه را به محض رسیدن روی دیسک می‌نویسد — پس حتی فایل‌های بسیار بزرگ هرگز لازم نیست در حافظه جا شوند.

STUN، TURN، ICE و اصطلاحات دیگر چه معنایی دارند؟

اصطلاحچه کاری انجام می‌دهددادهٔ فایل را می‌بیند؟استاندارد
سیگنالینگپیشنهادها، پاسخ‌ها و کاندیداها را میان مرورگرها رد و بدل می‌کندخیراستاندارد نشده (مختص هر برنامه)
NATقابلیت روتر برای اشتراک یک IP عمومی میان دستگاه‌های زیاد——
STUNنشانی و پورت عمومی مرورگر را به آن می‌گویدخیرIETF RFC 8489
ICEکاندیداها را جمع و مسیر کارآمد را انتخاب می‌کندخیرIETF RFC 8445
TURNوقتی مسیر مستقیمی کار نکند ترافیک را رله می‌کندفقط بسته‌های رمزگذاری‌شدهIETF RFC 8656
DTLSاتصال را رمزگذاری می‌کند (TLS برای UDP)آن را رمزگذاری می‌کندIETF RFC 9147 (1.3)، RFC 6347 (1.2)
کانال داده SCTPتحویل قابل اعتماد و مرتب تکه‌هاآن را حمل می‌کند (رمزگذاری‌شده)IETF RFC 8831

همهٔ این‌ها به‌طور خلاصه در واژه‌نامه توضیح داده شده‌اند.

چه زمانی از رلهٔ TURN استفاده می‌شود و چه چیزی می‌بیند؟

رله گزینهٔ جایگزین است، نه پیش‌فرض. ICE فقط وقتی از آن استفاده می‌کند که هیچ جفت‌کاندیدای مستقیمی وصل نشود — معمولاً در شبکه‌هایی با NAT متقارن (برخی اپراتورهای موبایل)، فایروال‌های شرکتی که UDP خروجی را مسدود می‌کنند، یا برخی VPNها.

اگر اتصال مستقیم ممکن نباشد (فایروال سخت‌گیرانهٔ شرکتی، برخی شبکه‌های تلفن همراه)، جریان رمزگذاری‌شده از طریق سرور رله (TURN) متعلق به StrongFolder عبور می‌کند. رله فقط داده‌ها را منتقل می‌کند و آن‌ها را ذخیره نمی‌کند.

رله بسته‌های رمزگذاری‌شده با DTLS را دریافت و منتقل می‌کند. می‌تواند ببیند که ترافیک جریان دارد، چقدر و چه زمانی — نه آنچه درون آن است. انتقال از طریق رله ممکن است کندتر از انتقال مستقیم باشد، چون هر بایت یک سفر اضافه از رله می‌کند. اگر انتقالی به‌طور غیرعادی کند است، شبکهٔ دیگری را امتحان کنید: هات‌اسپات گوشی یا Wi-Fi خانه اغلب در جایی که شبکهٔ اداری نمی‌تواند، مستقیم وصل می‌شود.

همین حالا فایل بفرستید

رایگان · در مرورگر · بدون ثبت‌نام

رمزگذاری WebRTC چقدر امن است؟

WebRTC رمزگذاری را اجباری کرده است: هیچ راهی برای باز کردن کانال دادهٔ رمزگذاری‌نشده وجود ندارد. DTLS از رمزهای مدرنی استفاده می‌کند که دو مرورگر بر سرشان توافق می‌کنند، و برای هر اتصال کلیدهای تازه ساخته می‌شود.

یک نکتهٔ صادقانه هست که دربارهٔ هر سرویس WebRTC صدق می‌کند. دو مرورگر یکدیگر را از طریق اثر انگشت گواهی‌ها تأیید می‌کنند که از سرور سیگنالینگ مبادله می‌شوند. بنابراین به سیگنالینگ سرویس اعتماد می‌کنید که آن‌ها را دستکاری نکند. به همین دلیل StrongFolder محافظت خود را رمزگذاری در حین انتقال توصیف می‌کند — نه رمزگذاری سرتاسری با کلیدهایی که خودتان نگه می‌دارید، و نه «zero-knowledge». برای دیدگاهی گسترده‌تر دربارهٔ معنای «امن»، اشتراک‌گذاری امن فایل و امنیت و حریم خصوصی را بخوانید.

چرا مرورگر فرستنده باید باز بماند؟

چون مرورگر فرستنده همان منبع است. نسخه‌ای روی سرور نیست که بشود به آن برگشت: کانال داده فقط تا وقتی تب باز و دستگاه بیدار است تکه‌ها را از دیسک فرستنده می‌خواند. تب مرورگر فرستنده باید باز و آنلاین بماند تا دانلود گیرنده تمام شود — فایل‌ها از دستگاه فرستنده می‌آیند، نه از یک سرور. اینکه چگونه برایش برنامه‌ریزی کنید در چرا فرستنده آنلاین می‌ماند آمده است.

انتقال فایل با WebRTC چقدر سریع است؟

سرعت ثابتی ندارد. سقف آن کندترین حلقهٔ مسیر است: معمولاً سرعت آپلود فرستنده. به عنوان قاعدهٔ سرانگشتی، 1 GB با 50 Mbit/s حدود ۲.۷ دقیقه، با 100 Mbit/s حدود ۸۰ ثانیه و در یک شبکهٔ محلی سریع خیلی کمتر از یک دقیقه طول می‌کشد. انتقال‌های واقعی به دلیل سربار پروتکل، سرعت دیسک و در صورت استفاده از رله گام اضافه، کمی کندتر از این اعدادند. یک لینک را چند گیرنده می‌توانند باز کنند؛ هر کدام مستقیم از فرستنده دانلود می‌کند. چند دانلود هم‌زمان آپلود فرستنده را تقسیم می‌کنند.

جمع‌بندی

انتقال فایل با WebRTC یک مذاکرهٔ کوتاه و به دنبال آن یک جریان طولانی و رمزگذاری‌شده است: سیگنالینگ مرورگرها را معرفی می‌کند، STUN و ICE مسیری از میان NAT پیدا می‌کنند، TURN به عنوان آخرین چاره رله می‌کند، و کانال‌های دادهٔ رمزگذاری‌شده با DTLS فایل را از دیسک به دیسک می‌برند. برای جنبهٔ عملی — اینکه این برای شما به عنوان فرستنده چه معنایی دارد — با انتقال فایل P2P در مرورگر و StrongFolder چگونه کار می‌کند شروع کنید.

پرسش‌های متداول

کانال داده WebRTC چیست؟

کانال داده بخشی از WebRTC است که به جای صدا یا تصویر، بایت‌های دلخواه را میان دو مرورگر حمل می‌کند. روی SCTP روی DTLS روی UDP اجرا می‌شود، پس رمزگذاری‌شده است و می‌تواند قابل اعتماد و مرتب پیکربندی شود — همان چیزی که انتقال فایل لازم دارد.

تفاوت STUN و TURN چیست؟

سرور STUN فقط به مرورگر می‌گوید نشانی عمومی‌اش چگونه دیده می‌شود، تا دو مرورگر بتوانند برای اتصال مستقیم تلاش کنند؛ هیچ دادهٔ فایلی از آن عبور نمی‌کند. سرور TURN یک رله است: وقتی هیچ مسیر مستقیمی کار نکند، جریان رمزگذاری‌شده از آن عبور می‌کند. StrongFolder رله‌های TURN خودش را اجرا می‌کند که داده را منتقل می‌کنند و ذخیره نمی‌کنند.

آیا سرور سیگنالینگ فایل‌های من را می‌بیند؟

خیر. سرور سیگنالینگ فقط پیام‌های اتصال — توصیف‌های نشست و کاندیداهای شبکه — را میان مرورگرها رد و بدل می‌کند. دادهٔ فایل از کانال داده جاری می‌شود، یا مستقیم یا از طریق یک رلهٔ TURN.

آیا انتقال فایل با WebRTC رمزگذاری‌شده است؟

WebRTC هر کانال داده را با DTLS رمزگذاری می‌کند؛ بنابراین جریان داده در هر اتصال، در طول انتقال رمزگذاری‌شده است. WebRTC کانال دادهٔ رمزگذاری‌نشده را مجاز نمی‌داند. کلیدها را دو مرورگر توافق می‌کنند؛ اثر انگشت آن‌ها از سیگنالینگ عبور می‌کند، به همین دلیل این رمزگذاری در حین انتقال است، نه رمزگذاری سرتاسری با کلیدهایی که خودتان مدیریت می‌کنید.

چرا یک انتقال WebRTC گاهی شکست می‌خورد یا کند می‌ماند؟

معمولاً به خاطر مسیر شبکه: یک فایروال سخت‌گیر یا VPN جلوی UDP مستقیم را می‌گیرد، پس اتصال به رلهٔ TURN روی TCP برمی‌گردد، یا اصلاً وصل نمی‌شود. شبکهٔ دیگری را امتحان کنید (مثلاً هات‌اسپات گوشی)، VPN را خاموش کنید، یا از بخش IT بخواهید WebRTC را مجاز کند.

آیا رلهٔ TURN می‌تواند فایل‌های من را بخواند؟

رله بسته‌های رمزگذاری‌شده با DTLS را میان دو مرورگر منتقل می‌کند. ترافیک رمزگذاری‌شده، حجم‌ها و زمان‌بندی را می‌بیند، نه محتوای فایل را، و رلهٔ StrongFolder آنچه را منتقل می‌کند ذخیره نمی‌کند.

فایل بعدی خود را — یا یک پوشهٔ کامل را — مستقیم بفرستید

بدون آپلود، بدون محدودیت حجم از طرف ما، بدون حساب کاربری. یک فایل یا یک پوشهٔ کامل انتخاب کنید، لینک را کپی کنید — و گیرنده مستقیم از دستگاه شما دانلود می‌کند.

ارسال فایلافزودن به Chrome